دوازده شیوهٔ آویختن.
هر چیدمان جای خودش را دارد. نقطه‌های طلایی جای عکس خودت هستند. با یک کلیک، چیدمان در امتحان روی دیوار برپا می‌شود – با اندازه‌های تو.
چهارتایی نامتقارن
اتاق نشیمن، بالای مبل. سرزنده اما آرام – قطع کوچک، عکس توست.
برپا کردن در امتحان روی دیوارطاقچهٔ قاب
اتاق خواب، آشپزخانه. جز خود طاقچه چیزی سوراخ نمی‌شود؛ هر وقت خواستی جابه‌جایشان کن.
برپا کردن در امتحان روی دیوارچلیپایی
دیوار مربعی. یک قاب عمودی در مرکز و چهار قاب کوچک در چهار طرف.
برپا کردن در امتحان روی دیوارمرکز و اقمار
اتاق ناهارخوری، راهرو. اثر بزرگ پیشتاز است و کوچک‌ها عکس‌های تو.
برپا کردن در امتحان روی دیوارجفت
اتاق خواب، بالای تخت. دو اثر از یک سری؛ 6 cm فاصله میانشان.
برپا کردن در امتحان روی دیوارشبکهای
راهرو، اتاق کار. نظمی که توضیح نمی‌خواهد. یک سری، یک قاب.
برپا کردن در امتحان روی دیوارردیفی
بالای مبل، بالای بوفه. دو سوم پهنای مبلمان، مرکز در ارتفاع 150 cm.
برپا کردن در امتحان روی دیوارستونی
دیوار باریک، کنار در. مرکز تصویر میانی در ارتفاع چشم.
برپا کردن در امتحان روی دیوارسالنی
دیوار بزرگ. لبه‌های بیرونی یک مستطیل می‌سازند؛ درونش آزاد است. هر سال یک تصویر تازه.
برپا کردن در امتحان روی دیوارپلکانی
راه‌پله. مرکز هر تصویر 150 cm بالاتر از پلهٔ خودش. قطع‌های یکسان، فاصلهٔ یکسان.
برپا کردن در امتحان روی دیوارسهلت
بالای مبل. یک پانوراما در سه قاب عمودی – یا یک پانورامای یکپارچه.
برپا کردن در امتحان روی دیواربالای بوفه
اتاق ناهارخوری، راهرو. 20 cm فاصلهٔ خالی بالای مبلمان؛ پهنای گروه دو سوم آن.
برپا کردن در امتحان روی دیوارمرکز تصویر در ارتفاع چشم. در گروه‌ها، مرکز کل گروه.
فاصلهٔ میان قاب‌ها. نزدیک‌تر مثل یک اثر واحد دیده می‌شود، دورتر مثل یک مجموعه.
بالای مبل یا بوفه: پهنای چیدمان دو سوم پهنای مبلمان زیرش باشد.
فاصلهٔ خالی میان لبهٔ مبلمان و لبهٔ پایینی قاب.